Esselər — başlıqsız, açılış cümlələri başlıq vəzifəsində. Hər mətn öz tempində oxunur.
Bir səhər oyandım və anladım ki, bütün otaq mənim deyildi — divarlar, pəncərə, kitablar — hamısı sadəcə mənə əmanət verilmişdi.
Bu fikir məni qorxutmadı, əksinə yüngülləşdirdi. Sahib olmaq nə qədər ağırdır, məsuliyyət gətirir, hər şeyi yerində saxlamağa məcbur edir. Əmanət isə başqa bir münasibətdir — əvvəlcədən razılaşıb verilmiş bir şeydir, qaytarılmalıdır, amma hələlik mənimlədir.
Tələsmək özü səs salır — addımlar, nəfəs, fikirlər. Dayananda isə otaq danışmağa başlayır: divar saatı, küləyin pəncərədəki səsi, sənin öz qan dövranın...
Söz tək başına bir şeydir; cümlə isə bir münasibətdir. Şeir sözün öz daxilindəki sirri açır, esse isə sözlərin bir-birinə necə baxdığını göstərir...
Doğrusu, fincan da lazım deyil — sadəcə bir səhər, bir pəncərə, bir də fikrin yaranması üçün lazım olan o yumşaq həssaslıq.
Pəncərə bir hədd, bir xəttdir; ona söykənən adam o xəttin üstündə yaşayır. Nə bir tərəfin, nə də o biri tərəfin tam sakini olmur...
Şkafda bir köhnə kitab, bir məktub, bir uşaqlıq fotoşəkli. Onları atmırıq, çünki atmaq xəyanətdir. Amma açıb baxmırıq da, çünki baxmaq da bir cür ağırlıqdır...
Yaxşı bir oxucu olmadan yaxşı bir yazıçı olmaq mümkün deyil, deyirlər. Mən deyərdim: yaxşı bir dinləyici olmadan yaxşı bir oxucu olmaq mümkün deyil...